واو

ای دورترین حضور زیبای عالم!

آنگاهی که در تو اندیشهام، ثانیهها در تکاپویی ارغوانی؛ آوازی شوق بر میتابد.

[ما] از میان ما بر تافته است و دیگر آیندهای زمینی را بعید تجسم میشود.

امیدم به آن است که گرمایی آفتاب بر ترانه زندگیات، طغیانی از هارمونی را سرودی اقیانوس!

تنها همین را خواستارم! آیندهای رویا بر فراز وجود بیبدیل او و شاید چندپارهای از تنفس عطر آرامش معصومانههایش

وبلاگ شخصی علیرضا...